Profesyonel Hamal...

Kendime evriliyorum, dönüyorum aşkın her haline uyarak. Sesim çığlık çığlık oluyor gökyüzüne. Mevlana'ya sormuşlar neden dönüyorsun diye "bütün alem büyük bir aşkla dönerken ben nasıl dururum" demiş. İşte bu sebepten belki de durmuyor yüreğim aşk ile. Dönmeye devam ederken ruhum, kendimden geçiyorum geceler boyunca. Aslına bakılırsa belki de ben bir aynayım. Aşk ile kavrulanların aynası. Görmek ve görülmek için buradayım, beni görmeniz için, kendinizi görmeniz için, ötekinin benim imgemde kendisini görmesi için. Görün, görün ki kendinizi kötülükle sınav eylemeyin. Aşk ile yoğrulun diye. Şu toparkta bir görev verilir her varlığa, ki görevin doğumumda biçildi. İşte bu yüzden kendi içimde evrildim, döndüm durdum, ayna olmak için ışığın doğduğu yere. Gerçek değil, bir yansıma. Işık değil, ışığın yansıması. Yol değil, fakat ancak birkaç adım. Rehber değil, fakat sabaha ulaşan birçok patikadan ancak biriyim ben. Ben umudun profesyonel hamalıyım!
Kandırdım seni! Kandırdım..üzülme diye.. Başkaları gibi olmayı dileme, hala kendin ol, hala duru ol diye.. Kandırdım.. Sırf üzülme diye.. Sırf deneme diye.. Ölme diye.. Kandırdım.. Şairin dediği gibi, karışma toplumsal gerçekliklere diye, hüznün gölgen olmasın diye.. Aynalarda sevgi bakışlıların kaybettiği saflığı sen de yitirme diye.. Kandırdım.. Korktum... Sevdim.. Sevdikçe daha çok korktum.. Ağlayan biz değildik o kuytu köşelerde.. Ölen ben değildim, bir gece yarısı onsekiz dakikada.. Benim gözlerimdeki mutluluk son nefesini verirken, seninki yaşasın ki ben de ısınayım diye; kandırdım.. Hayattan yoksun adamlara, kendinden bir parça katma diye kandırdım.. Umutsuz bir çabaydı.. Bir yol varsa eğer, ışığa yada karanlığa.. Sonu ne olursa olsun yürünmelidir.. Unuttum, aynı acıyı çekme diye... Gitme! Dedim.. Çaldım duygunu, Unut! Dedim.. Tekrar sen ol diye,bu dehlize düşme diye kandırdım.. Bir anne nasıl koruyamazsa yavrusunu,bir aşkta öyle aklayamıyor kendisini.. Şimdi içimde çırpınan umutsuz bir kalp var.. Kendi acım, sonuna kadar benim olan düşüş.. Sorumluyum.. sorumlu olduğum kadar sana.. Gece, bu soğuk köşede vazgeçtim varolmaktan.. Düşüşüme seyirci kalmayı yeğliyorum artık.. Artık çok uzaklarda, bizim cesaret edemediğimizi çoktan gerçekleştirmiş bir adamın sözleri gibi.. ‘Sönüp gitmektense,yanmak daha iyidir!’ Yanmayı bekliyorum ıslak gözlerimle... Küllerimden yeniden yaratmak seni maharetindi... Artık kandırmak yok.. Yan, sönme yan ruhum... Yan ki kurtulayım bu kapanmayan yaradan...Düş ki; rüzgarımız fırtınaya dönsün, silsin içimizi..